Moje alter ego i ja sam

To syntetyczny świat, który generuje prawdziwe uczucia. Czy wciąga? Oczywiście! Powinni to sprzedawać jak alkohol z banderolą, bo działa tak silnie jak heroina

Marta Krygier: Grasz w World of Warcraft [w skrócie WoW - przyp. red.]. Ta gra podobno uzależniła już ponad 40 proc. swoich użytkowników, jest coraz częstszą przyczyną rozwodów, podobno istnieją nawet grupy wsparcia dla żon, których mężowie wpadli w sidła tego nałogu, a w Chinach wprowadzono ograniczenia czasu gry do 3 godzin, żeby zmniejszyć ryzyko uzależnień. To naprawdę niebezpieczne?

Łukasz Kowalski: Rzeczywiście są ludzie, którzy przyznają, że zaczynają dzień od World of Warcraft i na nim kończą. Zaniedbują w tym czasie obowiązki wobec rodziny i w pracy. Włączają komputer zanim zrobią dzieciom śniadanie i nie obejrzą z rodziną wieczornego filmu, bo dwie godziny bez gry to dla nich za długa przerwa. Następnego dnia rano spóźniają się do pracy, gdzie i tak na komputerze mają zainstalowany World of Warcraft, bo i w biurze może nadarzyć się okazja, żeby trochę pograć.

Znasz kogoś takiego?

- Oczywiście. Na serwerze, na którym "mieszkałem" rok, znałem gościa, który był w podobnej sytuacji. To był 36-letni Anglik, wychowywał 16-letniego syna. Był opętany przez grę. W sieci poznałem też Chińczyka z Kanady. Gość żył w trybie trzy razy osiem - sen, praca, WoW. Nie miał żadnej rodziny i żadnego życia w realnym świecie. Dobry kolega, pomagał, kiedy był w stanie, ale właściwie poza WoW nie istniał. W grze miał niesamowite osiągnięcia. Czasem stworzenie dobrze wyekwipowanej postaci zajmuje miesiące - on miał ich dziewięć. Można sobie tylko wyobrazić wysiłek tego człowieka, jaki na to poświęcił. A najlepsze jest to, że osiągnięcie tak wysokiego poziomu wcale nie oznacza końca gry. To dopiero początek prawdziwej rozgrywki i czerpania z WoW, bo wtedy twoja postać posiada wszystkie umiejętności i może zacząć walczyć o zaszczyty.

A Ty nie spędzasz zbyt dużo czasu w wirtualnym świecie?

- Powiem ci tak - gdybym miał rodzinę, to na WoW przeznaczałbym najwyżej dwie godziny. Ale na razie jej nie mam.

Więc ile godzin dziennie grasz?

- Kiedy nie mam nauki, moja dziewczyna siedzi u babci w Aleksandrowie Kujawskim, a moich dwóch ziomów z uczelni jest on-line, to bywa, że 16 godzin. Tak było w ubiegłym tygodniu. Jeśli masz ekipę, to trzaska się tak długo, aż któryś straci przytomność. Oczywiście konieczne są przerwy strategiczne na szybki posiłek, toaletę i powrót do gry. Czasem człowiek żałuje, że nikt mu nie podaje kroplówek i tlenu.

Ponad 11 milionów ludzi na świecie gra w WoW. Co jest w tym takiego pociągającego?

- Zacznijmy od podstaw. W WoW są dwie frakcje: Horda i Alianci. Jak wstępujesz do świata, jesteś nikim (poziom 1). Musisz wykonywać różne zadania wyznaczane przez postaci w grze. Dostajesz od nich punkty i dzięki nim osiągasz wyższe poziomy, a to z kolei daje ci dostęp to lepszego oręża i pancerzy. Stajesz się bardziej efektywnym wojownikiem swojej frakcji. Kiedy jesteś gotowy, możesz podjąć walkę z frakcją przeciwną. Zawsze znajdzie się ktoś, kto ma od ciebie lepszy sprzęt, kto ma więcej punktów za poszczególne osiągnięcia w grze, kto wykończył więcej przeciwników itd. Najpiękniejsze jest to, że zawsze jest pole do popisu i niekończące się możliwości. Właśnie to jest najbardziej pociągające - ciągła rywalizacja z każdym, wszędzie i na wszystkich frontach.

Czy kontakty wirtualne z graczami przenoszą się do realu?

- To największy fenomen tej gry. Niezwykle ciekawe zjawisko - syntetyczny świat, który generuje prawdziwe uczucia. Kiedyś prowadziłem gildię, czyli stowarzyszenie graczy danej frakcji, która angażowała się np. w organizację rajdów po lochach.

W necie rozmawia się o różnych sprawach. Pewien 14-letni Grek, który dołączył do mojej gildii, pytał: jak zaspokoić kobietę? No to zmontowałem mu cały wykład na ten temat. Wspólne wykonywanie zadań sprawia, że po pewnym czasie rozumiemy się bez słów. Jesteśmy jak żołnierze z jednego okopu. Rodzi się wzajemne zaufanie. Kiedyś przyjąłem do gildii wojownika, który jak później się okazało był 45-letnim Skandynawem. Facet był poniżany przez szefa, zdradzała go żona, a do tego jeszcze miał dziecko z zespołem Downa. Rozmawialiśmy o tym wszystkim, o bardzo trudnych, osobistych sprawach. Niektórzy szukają zrozumienia i akceptacji w świecie, który materialnie nie istnieje, ale który jest nośnikiem prawdziwych emocji.

Też doświadczyłeś kiedyś prawdziwych emocji dzięki grze?

- Dwa miesiące temu odchodziłem z serwera, na którym spędziłem ponad rok. Podwładni z gildii żegnali mnie, mówiąc bardzo osobiste rzeczy, okazywali szacunek i boleli nad stratą kolegi i dowódcy, który walczył przy nich i dla nich był na stanowisku. Najzwyczajniej w świecie wzruszyłem się czytając posty ludzi, których znałem, ale nie podejrzewałem o takie odczucia wobec mnie prawdziwego.

Nie widzisz w tym niebezpieczeństwa, że ludzie wolą okazywać swoje uczucia i walczyć o szacunek w wirtualnym świecie niż w rzeczywistości?

- Nie wszyscy są tacy. Do tej rozrywki, jak do każdej innej trzeba podchodzić z rezerwą. Ci, którym się to nie udaje, to zazwyczaj osoby niezrealizowane we własnym życiu. Uciekają od rzeczywistości i wkraczają do świata, w którym autentycznie wszystko zależy od ciebie. To alternatywa dla rzeczywistości, która przyszpila cię do ziemi. Wirtualny świat pozwala ci zostać - wodzem, idolem, postrachem.

A nie maniakalnym graczem socjopatą?

- Dlaczego socjopatą. Trzeba mieć duże zdolności interpersonalne, żeby współdziałać z innymi w wirtualnym świecie. W grze potrzebujesz dobrej gildii. Jeśli gildia jest dobrze wyposażona, to grupa razem wykonuje trudne zadania, za które otrzymuje coraz to lepszy sprzęt. Grając solo, nigdy nie będziesz miał dobrego sprzętu.