Może i My: Jak nie zaginąć na morzu

Stella Maris - gwiazda morza. To o niej śpiewają chłopcy z Może i My. Głębokie basy, otwierające piosenkę, a jednocześnie wprowadzające cię w świat roboty na morzu. Whistle (irlandzka piszczałka o charakterystycznym brzmieniu), dzięki której magicznie przenosisz się w świat wolnych ludzi, żyjących z żywiołu morskiego. Wszystko to razem powoduje, że od razu zaakceptujecie "Stellę Maris" jako pełnokrwistą, barwną szantę.

Jeszcze jedno: pierwotnie (niech stare wilki morskie wybaczą mi ten wtręt; mówię teraz do tych, co morskiej wiary nie kochają) służyły szanty do zagrzewania ku wspólnej robocie. Wspólnie śpiewane, nadawały rytm harówie odbębnianej ręka w rękę na pokładzie. Stąd tak dużo tam jest zakrzyknięć, nawoływań do roboty (np. często powtarzające się "hej, hej ciągnij go!"). Inne - śpiewane w portowych tawernach - służyły rozrywce. "Stella Maris", mimo że pozbawiona okrzyków i nawoływań do wytężonej roboty, ma ten rytm, do którego dobrze się pracuje.

A co do tekstu? To modlitwa żeglarza. Bo Stella Maris to nie tylko nazwa gwiazdy wiodącej do celu na morskim bezdrożu. To także jedno z imion nadawanych Maryi. Żeglarz modli się do gwiazdy, ale jednocześnie zanosi też błagania - o dobry powrót - do Matki Bożej. Nie ma co się tutaj doszukiwać jakichś głębokich warstw tekstowych, jakichś wyrafinowanych rymów czy sensów i nadsensów. To prosta, marynarska pieśń. Mamy ją śpiewać razem, wszyscy razem, gdy w kuflu widać już dno, muzyka gra coraz skoczniej, a za oknem tawerny powoli wstaje świt, gasząc jedyną wskazówkę i nadzieję tych, co zagubili się na nocnym morzu: Stella Maris.



Stella Maris

sł. i muz. - Tomasz Dziaman



Dom za rufą dawno został już,

My płyniemy na morza pełne burz.

Ty jak zawsze nas w opiece miej,

Świeć nad nami i prowadź do kej.



Nie pozwalaj nam na wachcie spać,

Chroń od zguby marynarską brać.

Z rumem w serca wlej otuchę nam,

By nikt z nas nie został nigdy sam.



Stella Maris, Stella Maris -

Z Tobą życie upłynie,

Żeglarz nie zginie,